یادبود

یادبود هفتمین شب درگذشتبلند آشیان، مرحومعلیرضا زرمیناع   عود می سوخت ولی چشم و لبش خندان بود        عطر جانش همه، آرامش روح و جان بودل   لبش از شادی و امّید سخن سر می داد               نفسش عین قرار و تپش و سامان بودی   یک دم آن مرد ندیدم به خمی در ابرو                  خُلقِ خوش، روی گشاده، صفت ایشان بودر   رسم چرخ فلک این است که گل می چیند             ساعت عرش، چقدر عقربه اش میزان بودض   ضامنِ خصلت انسانیت و آگاهی                        در عمل، راهنمای گهرِ ایمان بودا     از هنر داشت هزاران به تن و جان و مقام              قبله و حاضر و ناجی به رهِ پیچان بودز    زر و الماس اگر معدن و کوهی دارد                      همّتِ کشف و حصولش، قدمِ ایشان بودر   روح او مخزن راز و بدنش فرمانبر                           هم به روز و شب سختی، وسط میدان بودم   ماه را در شبِ ابری اگرت بود نیاز                         رویِ او چارۀ کارِ گذر از طوفان بودی   یادگارانِ وی اینک چو خودش بر چشم اند            &n